खेळतां मुरारी जाय सरोवरा तिरीं । तंव नग्न चि या नारी तेथें देखियेल्या । मांडिलें विंदान ख्याल सुखाचे संधान । अंग लपवूनी मान पिलंगत चाले ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ख्याल मांडिला रे ख्याल मांडिला रे । पायां पडतां रे न सोडी नेदी साउलां रे ॥२॥ साड्या साउलीं पातळें गोंडे कसणिया चोळ्या । बुंथी घेउनी सकळा कळंबावरी पळे । खांदी धरूनियां करीं दृष्टि घालोनि सामोरी । बैसे पाला वोढी वरी खदखदां हांसे ॥३॥ आनंदें कल्लोळ बाळा खेळती सकळ देती उलटिया चपळ । एकी एकीहूनि हौस वेल सुर काडी । एकी उगविती कोडीं । नाना परीच्या निकडी खेळ मांडियेला ॥४॥ एकी आलिया बाहेरी पाहे लुगडें तंव नारी । ह्मणे नाहीं नेलें चोरी काय जाणों केव्हां । केला सकळीं हाकारा तंव आलिया बाहेरा । आतां ह्मणतील घरां जावें कैशा परी ॥५॥ तंव हांसे वनमाळी वरी पाहोनी सकळी । लाजे रिघालिया जळीं मागें पुढें हात । लाज राखावी गोपाळा आह्यांजणींची सकळां । काय मागसी ये वेळा देऊं गुळवाटी ॥६॥ जोडोनियां कर या गे सकळी समोर । वांयां न बोलावें फार बडबड कांहीं । भातुकें भूषण नाहीं चाड नेघे धन । करा एक चित्त मन या गे मजपाशीं ॥७॥ एक एकीकडे पाहे लाज सांडूनियां राहे । ह्मणे चला आतां सये जाऊं तयापाशीं । जोडोनियां हात कैशा राहिल्या निवांत । तुका ह्मणे केली मात लाज राखिली तयांची ॥८॥

मुरारी खेळत खेळत सरोवराच्या तीरावर गेला, तेव्हा तिथे या नारी विवस्त्र (पाण्यात) दिसल्या. त्याने एक गंमतीचा डाव रचला - अंग लपवत, मान वाकडी करत तो चोरपावलांनी चालत गेला. असा हा खेळ मांडला रे, असा खेळ मांडला! कितीही पाया पडले तरी तो त्यांची वस्त्रे परत देईना. साड्या, चोळ्या, गोंडे, पातळ असे सगळे कपडे घेऊन तो पळत कदंबाच्या झाडावर चढून बसला. खांद्यावर वस्त्रे धरून, समोर बघत, पाला ओढत बसून तो खदखदा हसत राहिला. सगळ्या मुली आनंदाने कल्लोळ करत खेळत होत्या, चपळपणे उड्या मारत होत्या - एकीहून एकीला अधिक हौस, कोणी खेळ रचत होती, कोणी कोडी सोडवत होती - निरनिराळ्या तऱ्हांनी हा खेळ मांडला होता. एकीने बाहेर येऊन आपले लुगडे बघितले, तेव्हा तिला दिसले की ते चोरीला गेलेले नाही, पण कधी नेले हे कळलेच नाही. सगळ्यांनी मिळून हाक मारली, तेव्हा त्या बाहेर आल्या - आता म्हणतील घरी कसे जायचे? तेव्हा वनमाळी कृष्ण सगळ्यांकडे बघत हसला. लाजून त्या पुन्हा पाण्यात शिरल्या, हात पुढे-मागे धरून लपवत. त्या म्हणाल्या, गोपाळा, आम्हा सगळ्यांची लाज राख; या वेळी तुला काय हवे ते माग, आम्ही गोड बोलून विनवून देऊ. सगळ्याजणी हात जोडून त्याच्यासमोर उभ्या राहिल्या - म्हणाल्या, उगाच जास्त बडबड करू नकोस. मला खाऊ, दागिने काही नकोत, धनही नको - फक्त तुमचे मन-चित्त एक करून माझ्याकडे लक्ष द्या, एवढेच माझे मागणे आहे, असे कृष्ण म्हणाला. मग एकीने दुसरीकडे बघितले, लाज सोडून त्या उभ्या राहिल्या - म्हणाल्या, चला सख्यांनो, आता त्याच्याजवळ जाऊ. हात जोडून त्या निवांत उभ्या राहिल्या - तुकाराम म्हणतात, अशी ही गोष्ट घडली, आणि त्याने त्यांची लाज राखली.