धरिला पालव न सोडी माझा येणें । कांहीं करितां या नंदाचिया कान्हें । एकली न येतें मी ऐसें काय जाणें । कोठें भरलें अवघड या राणें रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सोडीं पालव जाऊं दे मज हरी । वेळ लागला रे कोपतील घरीं । सासू दारुण सासरा आहे भारी । तुज मज सांगतां नाहीं उरी रे ॥२॥ सख्या वशिया होत्या मजपाशीं । तुज फावलें रे फांकतां तयांसी । होतें अंतर तर सांपडतें कैसी । एकाएकीं अंगीं जडलासी रे ॥३॥ कैसी भागली हे करितां उत्तर । शक्ति मावळल्या आसुडितां कर । स्वामी तुकयाचा भोगिया चतुर । भोग भोगी त्यांचा राखे लोकाचार वो ॥४॥

नंदाच्या या कान्ह्याने माझा पदर धरून काही केल्या सोडतच नाही. मी एकटी इकडे येते हे मला काय ठाऊक होते, या रानात असे काहीतरी अवघड संकट दडलेले असेल हे कुठे माहीत होते! हरी, पदर सोड, मला जाऊ दे, वेळ फार झाला, घरचे रागावतील. सासू फार कडक आहे आणि सासराही तापट आहे, तुला-मला हे सांगायला जागाच उरलेली नाही. माझ्या इतर मैत्रिणी माझ्याजवळच होत्या, त्या जरा दूर गेल्या तेवढ्यात तुला संधी मिळाली. जर त्यांच्यात अंतर पडले नसते तर तू कसा सापडला असतास? पण एकाएकी तू माझ्या अंगालाच जडून बसलास. उत्तर देऊन देऊन ती थकली, हात झिडकारून झिडकारून तिची शक्तीही मावळली. तुकोबांचा स्वामी हा चतुर रसिक आहे - तो प्रेमाचा आनंद घेतो, पण लोकलाजही राखतो.