गाई गोपाळ यमुनेचे तटीं । येती पाणिया मिळोनि जगजेटी । चेंडू चौमुणा खेळती वाळवंटीं । चला चला ह्मणती पाहूं दृष्टी वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐशा गोपिका त्या कामातुरा नारी । चित्त विव्हळ देखावया हरी । मिस पाणियाचें करितील घरीं । बारा सोळा मिळोनि परस्परीं वो ॥२॥ चिरें चोळिया त्या धुतां विसरती । ऊर्ध्व लक्ष लागलें कृष्णमूर्ती । कोणा नाठवे कोण कुळ याती । जालीं तटस्थ सकळ नेत्रपातीं वो ॥३॥ दंतधावनाचा मुखामाजी हात । वाद्यें वाजती नाइकें जनमात । करी श्रवण कृष्णवेणुगीत । स्वामी तुकयाचा पुरवील मनोरथ वो ॥४॥

गाई-गोपाळ यमुनेच्या तीरावर, जगजेठी कृष्ण एकत्र येऊन पाणी भरायला येतात. वाळवंटात चेंडूने चौमुणा हा खेळ खेळतात. 'चला चला, त्याला डोळाभर बघूया' असे त्या म्हणतात. अशा या कामातुर गोपिका, हरीला बघण्यासाठी चित्त व्याकुळ झालेल्या, पाणी भरण्याचे निमित्त करून घरातून बाहेर पडतात - बारा-सोळाजणी मिळून एकत्र येतात. वस्त्रे-चोळ्या धुताना त्याही विसरून जातात, त्यांची नजर वर कृष्णाच्या मूर्तीकडेच लागलेली असते. कोणाला आपले कूळ-जात आठवत नाही, सगळ्यांचे डोळे स्तब्ध होऊन त्याच्याकडेच लागलेले असतात. दात घासण्याचा हात तोंडातच राहतो, वाद्ये वाजली तरी लोकांची कुजबुज ऐकू येत नाही - त्या फक्त कृष्णाच्या बासरीचे गीत ऐकत राहतात. तुकोबांचा स्वामी त्यांचे मनोरथ नक्की पुरवील.