कोठें मी तुझा धरूं गेलें संग । लावियेलें जग माझ्या पाठीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सर सर रे परता अवगुणाच्या गोवळा । नको लावूं चाळा खोटा येथें ॥२॥ रूपाच्या लावण्यें नेली चित्तवृत्ती । न देखें भोंवतीं मी ते माझी ॥३॥ तुकयाचा स्वामी माझे जीवीं च बैसला । बोलीं च अबोला करूनियां ॥४॥

मी कुठे तुझी सोबत धरायला गेले, आणि जग माझ्या पाठीशीच लागले, माझी निंदा करू लागले. अरे अवगुणी गोवळ्या, जरा बाजूला हो, इथे खोटे चाळे लावू नकोस. तुझ्या रूपाच्या सौंदर्याने माझी चित्तवृत्तीच हरवून नेली, आता मला माझे स्वतःचे भानही उरलेले दिसत नाही. तुकोबांचा स्वामी माझ्या जिवात असा बैसला आहे, की मी बोलूनही जणू अबोलाच धरला आहे.