गोड लागे परी सांगतां चि न ये । बैसे मिठी सये आवडीची ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ वेधलें वो येणें श्रीरंगरंगें । मीमाजी अंगें हारपलीं ॥२॥ परतें चि ना दृष्टी बैसली ते ठायीं । विसांवोनि पायीं ठेलें मन ॥३॥ तुकयाच्या स्वामीसवें जाली भेटी । तेव्हां जाली तुटी मागल्यांची ॥४॥

गोड लागते, पण ते सांगताच येत नाही - मैत्रिणी, आवडत्याची मिठी अशी आहे. या श्रीरंगाच्या रंगात मी असे वेधले गेले, की माझे अंगच माझ्यात हरवून गेले. जिथे नजर एकदा स्थिरावली तिथून ती परतच फिरत नाही, त्याच्या पायी विसावून माझे मन तिथेच थांबले. तुकोबांच्या स्वामींशी भेट झाली, आणि तेव्हाच मागच्या जन्ममरणाच्या फेऱ्याच्या सगळ्या गोष्टींचा शेवट झाला.