पाहावया माजी नभा । दिसे शोभा चांगली ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बैसला तो माझे मनीं । नका कोणी लाजवूं ॥२॥ जीवा आवडे जीवाहूनि । नव्हे क्षण वेगळा ॥३॥ जालें विश्वंभरा ऐसी । तुकया दासी स्वामीची ॥४॥

माझ्या मनाच्या आकाशात पाहिले, तर तिथे किती सुंदर शोभा दिसते आहे. तो माझ्या मनातच जाऊन बसला आहे - कोणी मला याबद्दल लाजवू नका. माझ्या जिवाला तो जिवाहूनही अधिक आवडतो, एक क्षणभरही तो वेगळा नाही. अशा प्रकारे मी विश्वंभराची, सर्वव्यापी परमेश्वराची झाले आहे - तुकोबांच्या स्वामींची मी दासी झाले आहे.