कोणी एकी भुलली नारी । विकितां गोरस ह्मणे घ्या हरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ देखिला डोळां बैसला मनीं । तो वदनीं उच्चारी ॥२॥ आपुलियाचा विसर भोळा । गोविंद कळा कौतुकें ॥३॥ तुका ह्मणे हांसे जन । नाहीं कान ते ठायीं ॥४॥

एका गोपीला अशी भुरळ पडली, की दही-दूध विकताना ती 'हरी घ्या, हरी घ्या' असेच म्हणू लागली. जे डोळ्यांनी बघितले आणि मनात बसले, तेच ती तोंडानेही बोलून जाते. भोळेपणाने ती स्वतःचाच विसर पडते, इतकी गोविंदाची कौतुकाची कला तिच्यावर परिणाम करते. तुकाराम म्हणतात, लोक हे बघून हसतात, पण तिच्या मनात मात्र त्याची फिकीरच उरलेली नाही.