करूनी आइत सत्यभामा मंदिरीं रे । वाट पाहे टळोनि गेली रात्री रे । न ये चि देव येतील कामलहरी रे । पडिली दुश्चिती तंव तो कवाड टिमकारी रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सर गा परता कळला तुझा भाव रे । कार्या पुरतें हें दाविसी लाघव रे । बोलतोसी तें अवघी तुझी माव रे । जाणोनि आलासी उजडतां समयो रे ॥२॥ मी च वेडी तुजला बोल नाहीं रे । दानावेळे विटंबणा जाली काय रे । मागुती रुद्रासि भेटी दिली तई रे । विश्वास तो तुझ्या बोला आझुनि तरी रे ॥३॥ भ्रम होता तो अवघा कळों आला रे । मानवत होतें मी भला भला रे । नष्टा क्रिया नाहीं मां तुझ्या बोला रे । तुकयाबंधु स्वामी कानड्या कौसाल्या रे ॥४॥

सत्यभामेने घरात सगळी तयारी करून ठेवली आणि वाट बघत बसली, पण रात्र टळून गेली. देव येतच नाही, ती म्हणते, त्याला दुसरीकडेच प्रेमाची लहर आली असेल. मन अस्वस्थ झाले असतानाच त्याने दार ठोठावले. ती म्हणते - अरे बाजूला हो, तुझा भाव मला कळला आहे! आपले काम भागवण्यापुरतीच तू ही चलाखी दाखवतोस. तू जे बोलतोस ती सगळी तुझी मायाच आहे. उजाडायच्या वेळेला येतोस, हे बघून मला सगळे कळून चुकले. मीच वेडी, तुझी काही चूक नाही! आधीही असेच झाले होते - दानाच्या वेळी माझी फजिती झाली, आणि मग रुद्राला परत भेट द्यावी लागली, तरीही अजून मी तुझ्या शब्दांवर विश्वास ठेवते आहे! माझा जो काही भ्रम होता तो आता सगळा उघड झाला. मला वाटत होते मी फार शहाणी आहे. तुझे बोलणे आणि तुझी कृती यांत फरक असतोच. तुकयाबंधूंचा हा सुंदर सावळा स्वामीच खरा आहे.