तंव तो हरि ह्मणे वो निजांगने वो । लाइ नीच कां देसील डोहणे वो । मजपें दुजें आळें तें देव जाणे वो । शब्द काय हे बोलसी ते उणें वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पाहा मनीं विचारुनी आधि वो । सांडूनि देई भ्रांति करीं स्थिर बुद्धि वो । तंटे केलें हें माझें तुझें उपाधीं वो । उघडी डोळे आझुनि तरी धरीं शुद्धि वो ॥२॥ कोठें तरी दुनियेंत वर्तलें वो । स्त्रियांनी भ्रतारा दानां दिलें वो । कैसा भला मी नव्हे तें सोसिलें वो । रुसतेसी तूं उफराटें नवल जालें वो ॥३॥ काय सांग म्यां दैन्य केली कैसी वो । तुझ्या गर्वे आणविलें हनुमंतासि वो । कष्टी केलें मज गरुडा भीमकीसि वो । तुकयाबंधु ह्मणे खरें खोटें नव्हे यासि वो ॥४॥

तेव्हा हरी म्हणतो, अगं माझ्या प्रिय पत्नी, उगाच असा हलकासा आरोप का करतेस? माझ्यावर आणखी काही आळ आहे का, ते देवच जाणे. तू जे बोलतेस ते शब्दच मुळी कमीपणाचे आहेत. आधी मनात नीट विचार कर, भ्रम सोडून दे, बुद्धी स्थिर ठेव. हे आपले भांडण फक्त अहंकारामुळेच झाले आहे - डोळे उघड आणि आताही शुद्धीवर ये. जगात असे कुठे झाले आहे का, की बायकोने आपल्या नवऱ्यालाच दान करून टाकावे? मी किती सोशिक आहे बघ, ते मी सहनही केले! आणि तरीही तू उलट रुसून बसतेस, हे नवलच आहे. काय सांगू, मी किती लाचारी केली आहे - तुझ्या हट्टापायी हनुमंताला बोलावून आणले, गरुडाला आणि रुक्मिणीलाही माझ्यामुळे त्रास झाला. तुकयाबंधू म्हणतात, यात खोटे असे काहीच नाही, हे सगळे खरेच आहे.