देवाच्या प्रसादे करा रे भोजन । व्हाल कोण कोण अधिकारी ते ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ ब्रह्मादिकांसि हें दुर्लभ उच्छिष्ट । नका मानूं वीट ब्रह्मरसीं ॥ ध्रु. ॥ अवघियां पुरतें वोसंडलें पात्र । अधिकार सर्वत्र आहे येथें ॥ २ ॥ इच्छादानी येथें वळला समर्थ । अवघे चि आर्त पुरवितो ॥ ३ ॥ सरे येथें ऐसें नाहीं कदाकाळीं । पुढती वाटे कवळीं घ्यावें ऐसें ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे पाक लक्षुमीच्या हातें । कामारीसांगातें निरुपम ॥ ५ ॥

देवाच्या प्रसादानं भोजन करा रे - मग तुमच्यापैकी कोण असा असेल जो या पात्रतेचा नसेल? ब्रह्मादिकांनाही हे उष्टं दुर्मिळ आहे; या ब्रह्मरसाचा वीट मानू नका. हे ताट सगळ्यांसाठी ओसंडून वाहतं आहे - इथे प्रत्येकाला याचा अधिकार आहे. इथे इच्छा पुरवणारा समर्थ स्वतः वळला आहे - तो प्रत्येकाची आस पूर्णपणे भागवतो. इथे कधीही, कोणत्याही काळी हे संपत नाही - पुन्हा पुन्हा मूठभर घेत राहावं इतकं ते विपुल आहे. तुकाराम म्हणतात, हा स्वयंपाक साक्षात लक्ष्मीच्या हातचा आहे - त्याच्या प्रिय सोबतीनं बनलेला, अनुपम असा.