तंव ते ह्मणे ऐका हृषीकेशी वो । नवाजिलें तुह्मी ह्मणां आपणांसि वो । तरी कां वंचनुक सुमनासि वो । नट नाट्य बरें संपादूं जाणतोसि वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सर हो परता परता हो आतां हरी । ह्मणे सत्राजिताची कुमरी । जाणतें मी या शब्दाच्या कुसरी । ऐसें च करून ठकविलें आजिवरी ॥२॥ भावें गेलें ह्मणून न व्हावा वियोग । मनिचे आर्त जन्मांतरीं व्हावा संग । तों तों जालें हें पाठमोरें जग । ऐसें काय जाणे हे तुझे रंग ॥३॥ काय करूं या नागविलें कामें । लागलें तयास्तव इतुकें सोसावें । नाहीं तरी कां नव्हती ठावीं वर्मे । परद्वारीं ऐसा हाकलिती प्रसिद्धनांवें ॥४॥ काय किती सांगावे तुझे गुण । न फुटे वाणी निष्ठुर ऐसा निर्गुण । आप पर न ह्मणसी माय बहीण । सासूसुनास लावुनि पाहासी भांडण ॥५॥ इतुकियावरी ह्मणे वैकुंठिचा राणा । होऊन गेलें तें नये आणूं मना । आतां न करीं तैसें करी क्रिया आणा । भक्तवत्सल ह्मणे तुकयाबंधु कान्हा ॥६॥

तेव्हा ती म्हणते, ऐक रे हृषीकेशा - तू स्वतःला माझा आदर करणारा म्हणवतोस, मग मला अशी फसवणूक का देतोस? नाटक छान वठवायला तुला चांगलेच जमते! बाजूला हो, बाजूला हो आता हरी - सत्राजिताची मुलगी असे म्हणते - मला तुझ्या गोड बोलण्याची चलाखी कळते, अशाच प्रकारे तू आजवर मला फसवत आला आहेस. मी मनापासून प्रेम केले म्हणून विरह होऊ नये, मनातली इच्छा होती की जन्मोजन्मी हा सहवास राहावा, पण उलट हे जगच माझ्याकडे पाठ फिरवून बसले. तुझे हे रंग कोणाला उमगणार? काय करू, कामवासनेने मला असे उघडे पाडले - त्याच्यासाठी इतके सहन करावे लागते. नाहीतर मला जगाची वर्मे माहीत नव्हती का, की परघरी अशी हिंडणारी बाई कुप्रसिद्ध होऊन हाकलली जाते? तुझे किती गुण सांगू, तू तर तोंडातून शब्दच काढत नाहीस, इतका निष्ठुर आणि कठोर आहेस. तुला आपले-परके, आई-बहीण असा भेदच नाही, सासू-सुनांमध्येही भांडण लावून बघतोस. इतके ऐकल्यावर वैकुंठाचा राजा म्हणतो - जे होऊन गेले ते आता मनात आणू नकोस. मी यापुढे तसे करणार नाही, अशी शपथ घेतो. भक्तवत्सल असा तुकयाबंधूंचा कान्हा असे म्हणाला.