कान्हो एकली रे एकली रे । तुजसवें चुकले रे । भय वाटे वनीं मज अबळा धाकली रे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ निघतां घरीं आई बा वारी । तुजसवें कां आलियें हरी ॥१॥ लोक वाटा सांगती खोटा । परी मी चटा लागलियें ॥२॥ पिकल्या बोरी जालें सामोरी । काय जाणें कोठें राहिला हरी ॥३॥ आड खुंट जालिया जाळी । काय जाणों कान्हे मांडिली रळी ॥४॥ तुका ह्मणे जाऊं आलिया वाटा । पाहों हरी पायीं न मोडे कांटा ॥५॥

अरे कान्हा, मी एकटी आहे रे, एकटी! तुझ्यासोबत येताना मी वाट चुकले. रानात मला भीती वाटते, मी एक भोळी, घाबरट मुलगी आहे. घरातून निघताना आईने मला अडवलं होतं — तरी मी तुझ्याबरोबर का आले, हरी? वाटेत लोक खोटीच वाट सांगतात, तरी मला याची चटक लागली आहे. समोर पिकलेल्या बोरीच्या झाडांना आले, पण हरी कुठे राहिला कोणास ठाऊक. वाटेत काटेरी कुंपण आणि जाळी आडवी आली, कान्हा, कुणास ठाऊक कुठलं संकट वाढून ठेवलंय. तुका म्हणतो, आपण आलो त्याच वाटेने परत जाऊ, हरीला शोधू, पायात काटा टोचणार नाही.