कयाला मज आयो वारितेसी घरा । खेळतों सोकरा नंदाचा मी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ बहु दिसीं जाली यासी मज भेटी । आतां वाटे तुटी न परावी ॥१॥ कोंवळें बोलतो मना आवरतें । डोळियांचें पातें ढापवेना ॥२॥ आजि सकळांसी आलें चोलुनियां । कां गो पाठी वांयां पुलविली ॥३॥ तुमचें तें काय खोळंबलें काज । बल्या कां गो मज कोंडा घरीं ॥४॥ तुकयाचा धनी गोकुळनायक । सरा कांहीं एक बोलतो मी ॥५॥

मला घरी जाण्यापासून का बरं अडवतेस? मी नंदाचा लहान पोरगा आहे, खेळतो आहे इतकंच. खूप दिवसांनी याच्याशी (सवंगड्याशी/याच्याशी) माझी भेट झाली आहे, आता याच्यापासून तुटून राहणं जिवावर येतं. मी कोवळ्या शब्दांत बोलतो आहे, मन आवरत नाही, डोळ्याची पापणीही मिटवत नाही. आज सगळ्यांना उगीच त्रास झाला, माझी उगीच पाठ का मोकळी केली नाहीस? तुझं असं कोणतं काम अडलं होतं, की मला उगीच घरात कोंडून ठेवलंस? तुकारामांचा धनी गोकुळनायक आहे, त्याच्याच नावाने मी एवढं बोलतो आहे.