आतां न यें मार्गे । मी आलें याच्या रागें । काय माझें जगें । कोपोनियां करावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कां गो कलित्यां कोल्हाळ । तुम्ही भलत्या च सकल । वेचाल ते बोल । झुटे होती बोलिले ॥१॥ याचे भेटी माझें मन । स्वरुपीं ठाकलें लोचन । वेगळें तें क्षण । आतां होऊं नावरे ॥२॥ काज काम नको जालें । बीजें नावरे बोलिलें । याचिया मेदिलें । कामबाणीं अंतर ॥३॥ या वेगळे होणें । आतां जळो तेसें जिणें । घेतलें तें मरणें । आतां मागें न फिरे ॥४॥ आतां मोटी धार । माझी नका धरूं चाड । तुकयाचा दातार । शेजे तो मी सुतलों ॥५॥

आता मी या वाटेने मागे फिरणार नाही. मी रागानेच इथवर आले आहे. जगाची मला आता काय पर्वा — रागावूनच वागेन. या गडबडीचा गोंधळ कशाला उगीच? तुम्ही वाट्टेल ते बोलाल, पण तुमचे शब्द खोटेच ठरतील. त्याला भेटल्यापासून माझं मन आणि डोळे त्याच्याच रूपात गुंतले आहेत; आता एक क्षणभरही त्याच्यापासून वेगळं राहवत नाही. आता कसलंच काम-धंदा नको वाटतो, मन आवरत नाही — त्याच्या प्रेमाच्या बाणाने मन आतून विंधलं गेलं आहे. त्याच्यापासून वेगळं होणं म्हणजे हे जिणं जळून जावो असं वाटतं. एकदा मन दिलं म्हणजे मरण आलं तरी चालेल, आता मागे फिरणार नाही. आता माझा निर्धार पक्का आहे, माझी काळजी करू नका, मला अडवू नका. तुकारामांचा स्वामी — त्याच्याच चरणी मी विसावले आहे.