हरिरता चपळा नारी । लागवरी न रिघती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अवघ्या अंगें सर्वोत्तम । भोगी काम भोगता ॥१॥ वाचा वाच्यत्वासि न ये । कोठें काय करावें ॥२॥ तुका ह्मणे देवा ऐशा । देवपिशा उदारा ॥३॥

हरीच्या प्रेमरंगात जो पूर्ण रंगून गेला आहे, त्याच्याजवळ चंचल, मोहात पाडणाऱ्या स्त्रियाही फिरकू शकत नाहीत. आपल्या संपूर्ण अस्तित्वाने तो सर्वश्रेष्ठ सुख भोगतो, कामनेच्या पलीकडे जाऊन खरा भोग भोगतो. हे शब्दांत मुळीच सांगता येत नाही — काय आणि कुठे बोलावं तेच कळत नाही. तुकाराम म्हणतात, अशा उदार, देवाच्या प्रेमात पूर्ण वेडावलेल्या भक्तालाच खरा देव भेटतो.