गौळणी आल्या बाज । ह्मणती या गे राखो आज । सांपडवुनी माजघरांत धरुनी कोंडूं । उघडें कवाड उभ्या काळोखाचे आड । सीता पांचां एक भीड मौनेंची ठेल्या ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नित्य सोंकवला नेदी । सांगों चित्त बोला । आतां सांपडतां याला कोण सोडी जीवें ॥१॥ जाणोनियां हरी त्या च घरा आला चोरी । गडियां ठेवुनी बाहेरी पूर्वद्वारें शिरे । त्यांच्या भयाभीत चाले पिलंगत भोवतालें । पाहे तंव देखियेलें नवनीत पुढें ॥२॥ उतरोनि सिंकें । पाहे चाखोनियां निकें । गोड तेंचि एका एकें । हातीं लांबवितो । जाणे राखती तयांसि । तेथें अधिक चि नासी । माग लावी हात पुसी । चोरी जाणावया ॥३॥ जाणोनियां नारी । मूळ वर्मद्वार धरी । माजघरीं कोंडूनी भीतरी । घरांत धरीयेला । कां रे नागविसी । माझे मुळींच लागलासी । आणवीन तुजपासीं । मागें खादलें तें ॥४॥ दोही संधी बाहे । धरूनि नेती माते पाहे । काय नासी केली आहे । घरामाजी येणें । तुका ह्मणे मुख । त्याचें वाढों नेदी दुःख । दसवंती कवतुक । करुनी रंजविल्या ॥५॥

गवळणी सावध होऊन म्हणाल्या, आज याला नक्की पकडूया. सापडला की आतल्या खोलीत कोंडून ठेवू. दार उघडंच होतं, अंधारात कुणीतरी लपून, भीतीने गप्प उभं राहिलं होतं. हा नेहमीच खोड्या करतो, आपलं मन कधी उघड बोलत नाही. आता जर सापडला तर त्याला कोण जिवंत सोडणार! हे कळूनही हरी त्याच घरात चोरी करायलाच शिरला. मित्रांना बाहेर ठेवून तो मागच्या दारातून आत घुसला. गवळणींच्या भीतीने चोरपावलांनी सगळीकडे फिरत राहिला, तेवढ्यात त्याला समोरच लोणी दिसलं. शिंक्यावरून लोणी उतरवून त्याने चाखून पाहिलं, गोड लागलं म्हणून एकेक करत हात लांब करून तो खाऊ लागला. गवळणी जपून ठेवतात हे माहीत असूनही तिथे आणखी नासधूस केली, आणि चोरी कळू नये म्हणून हाताचे ठसे पुसून टाकले. पण एका गवळणीने त्याचं बिंग ओळखलं, नेमकं दारातच त्याला धरलं, आतल्या खोलीत कोंडून त्याला पकडलं. 'का रे मला असा लुटतोस, आधीपासूनच माझ्या मागे लागला आहेस, आधीही जे खाल्लंस त्याचा जाब देशील.' दोन्ही हात धरून त्या त्याला त्याच्या आईकडे घेऊन जातात — 'याने घरात येऊन काय नासधूस केली बघ.' तुकाराम म्हणतात, त्याच्या चेहऱ्यावर दुःख दिसू न देता, त्या सगळ्याजणी गंमतीने त्याचे लाड करत त्याला खूष करतात.