आलियें धांवति धांवति भेट होईल म्हणौनि । तंव ते टळली वेळ वो माझा उरला सीण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां काय करूं सांग वो मज भेटेल कैसा । हरिलागीं प्राण फुटे वो थोरी लागली आज्ञा ॥१॥ लाविला उशीर बहुतीं बहु ओढिती ओढा । सांभाळितां सांग असांग दुःख पावल्यें पीडा ॥२॥ जळो आतां संसारु वो कई शेवट पुरे । तुकयाच्या स्वामी गोपाळालागीं जीव झुरे ॥३॥

भेट होईल म्हणून मी धावत धावत आले, पण तेवढ्यात ती वेळ टळून गेली, आता फक्त शीण उरला आहे. आता काय करू सांग, त्याला कशी भेटू? हरीसाठी जीव तुटतोय, मोठी अगतिकता वाटते आहे. खूप जणांनी उशीर केला, खूप जण मला या ना त्या बाजूला ओढत राहिले; सांभाळून राहताना बरं-वाईट सगळंच सहन करावं लागलं, दुःख आणि पीडा वाट्याला आली. आता हा संसार जळून जावो, याचा शेवट कधी होणार? तुकारामांचा स्वामी गोपाळासाठी माझा जीव तळमळतो आहे.