आणीक काय थोडीं । परि तीं फार खोटीं कुडीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सदा मोकळीं च गुरें । होती फजीत तीं पोरें ॥१॥ सदा घालिती हुंबरी । एक एकांचें न करी ॥२॥ तुका ह्मणे घरीं । माय वेळोवेळां मारी ॥३॥

अजून किती तरी अशी असतात, पण ती फार खोटी आणि फसवी असतात. नेहमी मोकळी सोडलेली गुरं-वासरं अशीच लाज आणतात. ती नेहमी हुंबरत राहतात, एकमेकांचं ऐकत नाहीत. तुकाराम म्हणतात, घरी आई त्यांना वारंवार मारते, शिस्त लावते.