साच माझा देव्हारा । भाक ठेवा भाव खरा । त्रिगुणाचा फुलवरा । आणा विनति सांगतों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ माझें दैवत हें रंगीं । नाचे वैष्णवांच्या संगी । भरलें मग अंगीं । निवाड करी दोहींचा ॥१॥ तुझें आहे तुजपासीं । परि तूं जागा चुकलासी । चिवडुनियां नासी । तुझ्या घरिच्यांनीं केली ॥२॥ आतां न पडे ठावें । वांचूनियां माझ्या देवें । अंधकार व्हावें । नाशु ठाव शोधावा ॥३॥ आंधळ्यासी डोळे । देते पांगुळासी पाय । वांजा पुत्र फळे । नवस पुरविते विठाई ॥४॥ उगविलीं कोडीं । मागें कितेकांचीं बापुडीं । तुका ह्मणे घडी । न लगे नवसद्या आधीं ॥५॥

माझा देव्हारा खराखुरा आहे, त्यावर विश्वास ठेवा, खरा भाव ठेवा. त्रिगुणांचं फूल-वारं अर्पण आणा, अशी मी विनंती सांगतो. माझं दैवत या रंगात वैष्णवांबरोबर नाचतं, अंगात संचारून खरं-खोटं ओळखून देतं. तुझं जे आहे ते तुझ्याजवळच आहे, पण तूच योग्य ठिकाणी चुकलास, आणि उगीच शोधाशोध करून तुझ्या घरच्यांनीच नासधूस केली. आता माझ्या देवाशिवाय काही सुचत नाही, अंधार पडावा आणि नाश कुठे आहे ते शोधावं लागेल. आंधळ्याला डोळे देते, पांगळ्याला पाय देते, वांझेला पुत्र देते, अशी विठाई नवस पुरवते. अनेक बिचाऱ्यांची कोडी हिने आधीच सोडवली आहेत, तुकाराम म्हणतात, नवस केल्याबरोबर घडीभरही उशीर लागत नाही.