माझा देव्हारा साचा । नाहीं आणीक कोणाचा । त्रिभुवनीं याचा । ठसा न लगे पुसावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ या रे लोटांगणीं । कांहीं करा विनवणी । करील झाडणी । भूत काढी संसार ॥१॥ पडिले विषयांचे गोंधळीं । ते त्रिगुण आकळी । हरिनाम आरोळी । कानीं पडतां ते उठी ॥२॥ घेतला अहंकारें । काम क्रोध या मत्सरें । पळती प्रेमभरें । अवघे ठाव सांडुनी ॥३॥ घेतलासे पुरा । माया ममता आसरा । अवघ्या एक सरा । पळती रंग देखोनी ॥४॥ तुका ह्मणे द्यावा भाव । फिटेल मनिचा संदेह । आणीक न लगे ठाव । कांहीं कोठें हिंडावें ॥५॥

माझा देव्हारा खराखुरा आहे, दुसऱ्या कुणाचा नाही; तिन्ही लोकांत याचा ठसा आहे, तो शोधत बसावं लागत नाही. या, लोटांगण घाला, थोडी विनवणी करा — हा देव झाडा-झडती करून संसारातलं भूत काढून टाकेल. जे विषयांच्या गोंधळात अडकले आहेत, त्रिगुणांनी घेरले गेले आहेत, त्यांच्या कानावर हरिनामाचा आरोळा पडताच ते जागे होतात. अहंकाराने पछाडलेले काम, क्रोध आणि मत्सर हे सगळे प्रेमाच्या भरात जागा सोडून पळून जातात. माया आणि ममता यांचा आसरा घेतलेले सगळेच हा रंग बघून एकदम पळ काढतात. तुकाराम म्हणतात, फक्त खरा भाव द्या, म्हणजे मनातली शंका मिटेल; मग दुसरीकडे कुठे भटकत जायची गरज नाही.