अवघ्या जेष्ठादेवी कोण पूजनाचा ठाव । धरितां चि भाव कोठें नाहींसें जालें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ दिसे सारिखें सारिखें । परि तें कारणीं पारिखें । तळीं गेलें देखें । वरी टोले न साहाती पट एका शिरीं । यथायाविधीनें त्या येरी । बसकोळ्या घागरी डेरे रांझण गाडगीं ॥२॥ तुका ह्मणे माना । येथें कोणीं रुसावें ना । आपुल्याला स्थानां । जेथें त्या चि शोभल्या ॥३॥

जेष्ठादेवीच्या पूजेचं खरं स्थान कुठलं, हे भाव धरून पाहू गेलं की कुठेच सापडेनासं होतं. सगळं वरवर सारखंच दिसतं, पण प्रत्यक्षात प्रत्येकाची जागा वेगळी असते — काही तळाशी राहतात, काहींवर वरून घाव सोसावे लागतात, कुणाला डोक्यावर मान द्यावा लागतो; त्याचप्रमाणे घागरी, डेरे, रांजण, गाडगी अशी निरनिराळी भांडी असतात. तुकाराम म्हणतात, हे मान्य करा — इथे कुणीही रुसण्याचं कारण नाही, कारण प्रत्येकजण आपापल्या जागी असतो तेव्हाच खऱ्या अर्थाने शोभून दिसतो.