खेचर खडतर । काळ कांपती असुर । नांदे भीमातीर । पंढरपुरपाटणीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां करी कां रे हाकारा । सहस्रनामें एकसरा । दवडिते खेचरा । अंगसंगें धरूनी ॥१॥ सीते जाली झडपणी । राहणें वासुगीच्या बनीं । पावली जननी । झोंटि मोकळिया केशीं ॥२॥ लाविलें काबरें । प्रल्हादा हौसासुरें । आली एकसरें । दांत खात रंगासी ॥३॥ वसुदेवाचीं बाळें । सात खादलीं ज्या काळें । आली भोगवेळे । तया कारणें तेथें ॥४॥ पांडवें बापुडीं । वाज केलीं फिरतीं वेडीं । धांवोनियां काढी । अंगसंगें त्राहावलीं ॥५॥ नामाचें चिंतन । तेथें धांवते आपण । न विचारितां हीन । भाव देखे जयाचा ॥६॥ कुळींची कुळदेवता । तुका ह्मणे आह्मां माता । काय भय भूतां । काळ यमदूताचें ॥७॥

ही देवी खेचर आणि कठोर आहे, अगदी काळालाही असुर घाबरतात; ती भीमा नदीच्या तीरावर पंढरपूर नगरीत नांदते. आता का हाक मारतोस? हिची सहस्र नावं एका दमात घेतली की ती पिशाच्चाला अंगातून हुसकावून लावते. सीतेला जेव्हा बाधा झाली आणि तिला वासुकीच्या वनात राहावं लागलं, तेव्हा हिनेच जननी बनून केस मोकळे सोडून तिचं रक्षण केलं. हिरण्यकश्यपू-प्रल्हादाच्या वेळी हौसासुराने पछाडलं, तेव्हा ही एकदम धावत आली आणि दात खात रंगात उतरली. वसुदेवाची जी सात बाळं मारली गेली, त्यांच्यासाठीही ही भोगवेळेला तिथे धावून आली. बिचाऱ्या पांडवांना वेड लागून ते वणवण फिरत होते, तेव्हा धावत जाऊन हिनेच त्यांना अंगात संचारून वाचवलं. जिथे जिथे तिच्या नावाचं चिंतन होतं, तिथे ती स्वतः धावत येते, भक्ताचा भाव बघते, त्याची लायकी बघत नाही. तुकाराम म्हणतात, ही आमची कुळाची कुळदेवता आणि आई आहे — मग भुतांचं, काळाचं की यमदूतांचं भय आम्हाला कशाला?