अंगीं देवी खेळे । कां रे तुह्मासी न कळे । कोणाचे हे चाळे । सुख दुःख न मनितां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मीं तों आतां येथें नाहीं । ओळखी वचनाच्या ठायीं । पालटाचा घेई । भाव खरें लोपेना ॥१॥ आपुलाले तुह्मी पुसा । सोवा एव्याच सरिसा । स्थिरावल्या केसां । काय जाणों विचार ॥२॥ तुका ह्मणे लाभकाळ । तेथें नसावें शीतळ । मग तेजी वेळ । कोठें जाते सांपडों ॥३॥

अंगात देवी खेळते आहे, हे तुम्हाला का कळत नाही? हे चाळे कुणाचे आहेत हे न ओळखता उगीच सुख-दुःख मानू नका. मी आता इथे माझ्या रूपात नाही, माझ्या बोलण्यावरूनच मला ओळखा; बदल झालेला भाव घ्या, पण खरेपण लपत नाही. तुम्ही आपापलं विचारून घ्या, सगळ्यांनी सारखेच सावध राहा; केस स्थिरावले की मग नक्की काय विचार आहे कोणास ठाऊक. तुकाराम म्हणतात, ही लाभाची वेळ आहे, इथे उदासीन राहू नका; ही तेजाची घडी एकदा गेली की परत सापडणार नाही.