पांगुळ जालों देवा नाहीं हात ना पाय । बैसलों जयावरी सैराट तें जाय । खेटितां कुंप कांटी । खुंट दरडी न पाहे । दारोदारीं न मिळे चि दाता कोणी । जन्मदुःखातें वारी । कीर्ति हे संतां मुखीं । तो चि दाखवा हरी । पांगळां पाय देतो । नांदे पंढरपुरीं ॥१॥ या पोटाकारणें गा । जालों पांगुळ जना । न सरे चि बापमाय । भीक नाहीं खंडणा । पुढारा ह्मणती एक । तया नाहीं करुणा । श्वान हें लागे पाठीं । आशा बहु दारुणा ॥२॥ काय मी चुकलों गा । मागें नेणवे कांहीं । न कळे चि पाप पुण्य । तेथें आठव नाहीं । मी माजी भुललों गा । दीप पतंगासोयी । द्या मज जीवदान । संत महानुभाव कांहीं ॥३॥ दुरोनि आलों मी गा । दुःख जालें दारुण । यावया येथवरी । होतें हें चि कारण । दुर्लभ भेटी तुह्मां । पायीं जालें दरुषन । विनवितो तुका संतां । दोन्ही कर जोडून ॥४॥

देवा, मी पांगळा झालो आहे, ना हात आहेत ना पाय; ज्यावर बसलो आहे ते सैराट जनावर वाटेल तसं घेऊन जातं. कुंपणाला, काट्यांना धडकत जातं, खुंट-दरी काही बघत नाही. दारोदारी फिरूनही कुणी दाता भेटत नाही. जन्माचं हे दुःख दूर करणारा, ज्याची कीर्ती संतांच्या मुखी आहे, तोच हरी मला दाखवा — जो पांगळ्याला पाय देतो आणि पंढरपुरात नांदतो. या पोटासाठीच मी लोकांत पांगळा झालो. आई-बाप कुणी पुरत नाहीत, भीक मागूनही भागत नाही. काहीजण 'पुढे व्हा' म्हणतात, त्यांना काही कणव नाही. कुत्रं मागे लागावं तशी भयंकर आशा माझ्या मागे लागली आहे. देवा, मी काय चुकलो कुणास ठाऊक, पुढे-मागे काही सुचत नाही, पापपुण्य काही कळत नाही, त्याचं भानही नाही. मी दिव्यावर झेपावणाऱ्या पतंगासारखा मोहात भुललो आहे. संत-महानुभावांनो, मला थोडं जीवदान द्या. मी दुरून इथे आलो, फार दुःख भोगलं; इथवर येण्याचं हेच एक कारण होतं. तुमची भेट दुर्मिळ, आता तुमच्या पायी दर्शन झालं. तुका दोन्ही हात जोडून संतांना विनवतो आहे.