मनु राजा एक देहपुरी । असे नांदतु त्यासि दोघी नारी । पुत्र पौत्र संपन्न भारी । तेणें कृपा केली आह्मांवरी गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणउनि आलों या देशा । होतों नाहीं तरी भुललों दिशा । दाता तो मज भेटला इच्छा । येउनि मारग दाविला सरिसा गा ॥१॥ सवें घेउनि चौघेजण । आला कुमर सुलक्षण । कडे चुकवुनि कांटवण । ऐका आणिलीं तीं कोण कोण गा ॥२॥ पुढें भक्तीनें धरिलें हातीं । मागें ज्ञान वैराग्य धर्म येती । स्थिर केलीं जीं आचपळें होतीं । सिद्ध आणुनि लाविलीं पंथीं गा ॥३॥ केले उपकार सांगों काय । बाप न करी ऐसी माय । धर्मे त्याच्या देखियेले पाय । दिलें अभय भय वारुनि दान गा ॥४॥ होतों पीडत हिंडतां गांव । पोट भरेना राहावया ठाव । तो येणें अवघा संदेह । ह्मणे फेडियेला तुकयाचा बंधव गा ॥५॥

मनु नावाचा राजा या देहरूपी नगरीत राहतो, त्याला दोन राण्या आहेत, आणि मुलं-नातवंडं भरपूर आहेत — त्याने आमच्यावर कृपा केली. म्हणूनच मी या देशात आलो, नाहीतर मी दिशाच विसरून भरकटलो असतो. मला जो दाता भेटला त्याने माझी इच्छा जाणून वाट सरळ दाखवली. त्याने सोबत चार जणांना घेतलं, एक सुलक्षणी तरुण घेऊन आला, वाटेतले काटे-कुटे चुकवत — ऐका, ती चार माणसं कोण कोण होती. पुढे भक्तीने हात धरला, मागून ज्ञान, वैराग्य आणि धर्म आले; जे चंचल, अस्थिर होतं ते त्याने स्थिर केलं आणि सिद्ध करून मार्गाला लावलं. याचे उपकार काय म्हणून सांगू — बापही इतकं करत नाही जितकं ही माय करतो. त्याच्या धर्मामुळेच त्याचे पाय दिसले, भीती घालवून त्याने मला अभयाचं दान दिलं. गावोगाव फिरून पीडा भोगत होतो, पोट भरत नव्हतं, राहायला जागा नव्हती; त्याने येऊन माझी सगळी शंका फेडली — तुकारामाचा बंधू असं म्हणतो.