गातों वासुदेव मीं ऐका । चित्त ठेवुनि ठायीं भावें एका । डोळे झाकुनि रात्र करूं नका । काळ करीत बैसला लेखा गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ राम राम स्मरा आधीं । लाहो करा गांठ घाला मूळबंदीं । सांडावा उगिया उपाधी । लक्ष लावुनि राहा गोविंदीं गा ॥१॥ ऐसा अल्प मानवी देह । शत गणिलें अर्ध रात्र स्वाय । पुढें बालत्व पीडा रोग क्षय । काय भजनासि उरलें तें पाहें गा ॥२॥ क्षणभंगुर नाहीं भरवसा । व्हा रे सावध सोडा माया आज्ञा । न चळे बळ पडेल मग फासा । पुढें हुज्ञार थोर आहे वोळसा गा ॥३॥ कांहीं थोडें बहुत लागपाठ । करा भक्ति भाव धरा बळकट । तन मन ध्यान लावुनियां नीट । जर असेल करणें गोड शेवट गा ॥४॥ विनवितों सकळां जनां । कर जोडुनि थोरां लाहनां । दान इतुलें द्या मज दीना । ह्मणे तुकयाबंधु राम ह्मणा गा ॥५॥

मी वासुदेवाचं गाणं गातो आहे, ऐका; मन एका ठिकाणी, एका भावाने स्थिर ठेवा. डोळे मिटून झोपून रात्र वाया घालवू नका, काळ तुमचा हिशोब मांडून बसला आहे. आधी राम-राम स्मरण करा, संधी साधून घ्या, मुळाशी गाठ बांधून घ्या; व्यर्थ उपाधी सोडून द्या, लक्ष एकाग्र करून गोविंदातच राहा. हा मानवी देह इतका अल्प आहे — यातला निम्मा काळ तर रात्रीच झोपण्यात जातो असं मानलं तरी; पुढे बालपण, आजारपण, म्हातारपण आणि क्षय हे सगळं आहे — मग भजनासाठी उरलं तरी काय, बघा तरी! क्षणभंगुर आयुष्याचा भरवसा नाही; सावध व्हा, मायेची पकड सोडा. आत्ताच जोर लावला नाही तर पुढे फास पडेल, पुढे मोठं संकट वाढून ठेवलेलं आहे. थोडं-फार तरी सातत्याने भक्ती करा, भाव घट्ट धरा; तन-मन नीट ध्यानात लावा, जर शेवट गोड करायचा असेल तर. मी सगळ्या लोकांना हात जोडून विनंती करतो, मोठ्यांना-लहानांना — मला एवढंच दान द्या, तुकारामाचा बंधू म्हणतो, तुम्ही 'राम' म्हणा.