गेले टळले पाहार तीन । काय निदसुरा अझून । जागे होउनि करा कांहीं दान । नका ऐकोनि झांकों लोचन गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हरी राम कृष्ण वासुदेवा । जाणवितसें जना । चिपळ्या टाळ हातीं मुखीं घोष । नारायणा गा ॥१॥ जें टाकेल कोणा कांहीं । फळ पुष्प अथवा तोय । द्या परी मीस घेऊं नका भाई । पुढें विन्मुख होतां बरें नाहीं गा ॥२॥ देवाकारणें भाव तस्मात । द्यावें न लगे फारसें वित्त । जालें एक चित्त तरी बहुत । तेवढ्यासाठीं नका करूं वाताहात गा ॥३॥ आलों येथवरी बहु सायासें । करितां दान हें चि मागावयास । नका भार घेऊं करूं निरास । धर्म सारफळ संसारास गा ॥४॥ आतां मागुता येईल फेरा । हें तों न घडे या नगरा । ह्मणे तुकयाबंधु धरा । ओळखी नाहीं तरी जाल अघोरा गा ॥५॥

तीन प्रहर रात्र होऊन गेली, तरी अजून झोपेतच किती राहणार? आता जागे व्हा आणि थोडं दान करा, ऐकूनही डोळे झाकून घेऊ नका. हरी, राम, कृष्ण, वासुदेव — असं मी लोकांना जागं करतो आहे; हातात चिपळ्या-टाळ आणि मुखात नारायणाचा घोष घेऊन. जे कुणी काही देईल — फळ, फूल किंवा पाणी — ते द्या, पण त्यात काही आढेवेढे घेऊ नका बंधुनो; पुढे नाराज होणं बरं नाही. देवासाठी भाव हवा, त्यासाठी फार पैसा द्यावा लागत नाही; मन एकाग्र झालं तरी खूप झालं, त्याकरता उगीच जिवाची ओढाताण करू नका. मी इथवर खूप कष्ट करून आलो आहे, हेच मागायला की तुम्ही दान करा; उगीच वजन घेऊन नाराज होऊ नका, धर्म हेच संसाराचं खरं फळ आहे. आता परत हा फेरा याच गावात होणार नाही; तुकारामाचा बंधू म्हणतो, हे लक्षात ठेवा — नाहीतर ओळख चुकवाल आणि वाईट अवस्थेला जाल.