राम राम दोनी अक्षरें । सुलभ आणि सोपारें । जागा मागिले पाहारें । सेवटिचें गोड तें चि खरें गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ राम कृष्ण वासुदेवा । जाणवी जनासि । वाजवी चिपळिया । टाळ घागऱ्याघोषें गा गाय वासुदेव वासुदेवा । भिन्न नाहीं आणिका नांवा । दान जाणोनियां करीं आवा । न ठेवीं उरीं कांहीं ठेवा गा ॥२॥ एक वेळा जाणविती । धरूनियां राहा चित्तीं । नेघे भार सांडीं कामा हातीं । नीज घेऊनि फिरती गा ॥३॥ सुपात्रीं सर्व भाव । मी तों सर्व वासुदेव । जाणती कृपाळु संत महानुभाव । जया भिन्न भेद नाहीं ठाव गा ॥४॥ शूर दान जीवें उदार । नाहीं वासुदेवीं विसर । कीर्ती वाढे चराचर । तुका ह्मणे तया नमस्कार गा ॥५॥

राम - ही दोनच अक्षरं आहेत, पण किती सुलभ आणि सोपी! शेवटच्या प्रहरी जागे व्हा, कारण शेवटचं गोड तेच खरं. राम-कृष्ण-वासुदेव असं मी लोकांना जागं करतो, हातात चिपळ्या-टाळ वाजवत, घुंगरांच्या नादात 'वासुदेव वासुदेवा' गातो. यापेक्षा वेगळं दुसरं कुठलंच नाव नाही; हे जाणून मनापासून दान करा, मनात काही साठवून ठेवू नका. एकदाच जागं करतो, तेवढ्यात मनात धरून ठेवा; भार घेऊ नका, कामाचं ओझं टाकून द्या, झोप घेऊन उगीच फिरत राहू नका. योग्य पात्रात सगळा भाव अर्पण करा — मीच सर्वस्वी वासुदेव आहे, हे कृपाळू संत-महानुभावच जाणतात, ज्यांना भेदभाव उरलेलाच नाही. जो शूरपणे, मनापासून उदार होऊन दान करतो, त्याला वासुदेवाचा विसर पडत नाही; त्याची कीर्ती सर्व चराचरात वाढते. तुकाराम म्हणतात, अशा माणसाला माझा नमस्कार.