बोल बोले अबोलणे । जागें बाहेर आंत निजेलें । कैसें घरांत घरकुल केलें । नेणों आंधार ना उजेडलें गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वासुदेव करितों फेरा । वाडियांत बाहेर दारा । कोणीं कांहीं तरी दान करा । जाब नेदा तरी जातों सामोरा गा ॥१॥ हांती टाळ दिंडी मुखीं गाणें । गजर होतो बहु मोठ्याने । नाहीं निवडिलीं थोरलाहान्ने । नका निजों भिकेच्या भेणें गा ॥२॥ मी वासुदेव तत्वता । कळां येईल विचारितां । आहे ठाउका सभाग्या संतां । नाहीं दुजा आणीक मागता गा ॥३॥ काय जागाचि निजलासी । सुनें जागोन दारापासीं । तुझ्या हितापाठीं करी व्यास व्यासी । भेटी न घेसी वासुदेवासी गा ॥४॥ ऐसें जागविलें अवघें जन । होतें संचित तींहीं केलें दान । तुका ह्मणे दुबळीं कोणकोण । गेलीं वासुदेवा विसरून गा ॥५॥

बोलणं बोलूनही न बोलल्यासारखं, बाहेर जागं आणि आत मात्र झोपलेलं — घराच्या आत असं कसलं घरकुल केलंय, अंधार आहे की उजेड तेच कळत नाही! मी वासुदेव फेरी घालतो आहे, वाड्याच्या बाहेरच्या दारापाशी; कुणी काही दान द्या, नाहीच दिलं तरी मी पुढेच जातो. हातात टाळ, खांद्यावर दिंडी, मुखात गाणं — मोठ्याने गजर होतो आहे; लहान-मोठा असा भेद न करता, भिकेच्या भीतीने झोपू नका. मी खरोखरच वासुदेव आहे, हे नीट विचार केलात तर कळेल; भाग्यवान संतांना हे आधीच ठाऊक आहे, यापेक्षा दुसरा कुणी मागणारा नाही. काय, जागाच असून झोपल्यासारखा आहेस? कुत्रंसुद्धा दारापाशी जागं असतं! तुझ्याच भल्यासाठी मी इतका आटापिटा करतो आहे, तरी तू वासुदेवाची भेट घेत नाहीस? असं मी सगळ्या लोकांना जागं केलं, ज्यांच्याकडे जे संचित होतं त्यांनी ते दान केलं. तुकाराम म्हणतात, कोण कोण दुर्दैवी वासुदेवाला विसरून निघून गेले.