रामकृष्ण गीती गात । टाळ चिपळ्या वाजवीत । छंदें आपुलिया नाचत । नीज घेऊनि फिरत गा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जनीं वनीं हा अवघा देव । वासनेचा हा पुसावा ठाव । मग वोळगती वासुदेव । ऐसा मनीं वसूं द्यावा भाव गा ॥१॥ निज दासाची थोर आवडी । वासुदेवासि लागली गोडी । मुखीं नाम उच्चारी घडोघडी । ऐसी करां हे वासुदेवजोडी गा ॥२॥ अवघा सारूनि सेवट जाला । प्रयत्न न चले कांहीं केला । जागा होई सांडुनि झोपेला । दान देई वासुदेवाला गा ॥३॥ तुका ह्मणे रे धन्य त्याचें जिणें । जींहीं घातलें वासुदेवा दान । त्याला न लगे येणें जाणें । जालें वासुदेवीं राहणें गा ॥४॥

राम-कृष्णाचं गाणं गात, टाळ-चिपळ्या वाजवत, आपल्याच धुंदीत नाचत, स्वतःच्याच तंद्रीत मी फिरतो आहे. जंगलात असो वा वस्तीत, हा सगळीकडे एकच देव आहे — आपल्या वासनेचं मूळ शोधून काढा, मग तुम्हीही वासुदेवाची सेवा कराल; असा भाव मनात वसू द्या. आपल्या भक्ताची त्याला फार आवड आहे, वासुदेवाला त्याची गोडी लागली आहे; मुखाने वारंवार त्याचं नाव घ्या, अशी वासुदेवाशी नाळ जोडा. सगळं आवरून शेवट जवळ आला आहे, आता काही केलं तरी प्रयत्नांना उपयोग नाही; झोप सोडून जागे व्हा आणि वासुदेवाला दान द्या. तुकाराम म्हणतात, धन्य त्याचं जिणं, ज्याने वासुदेवाला दान दिलं — त्याला परत जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्यात यावं लागत नाही, तो वासुदेवातच कायमचा विसावतो.