संबाल यारा उपर तलें दोन्हो मारकी चोट । नजर करे सो ही राखे पश्वा जावे लुट ॥१॥ ॥ध्रु.॥ प्यार खुदाई रे बाबा जिकिर खुदाई ॥१॥ उडे कुदे डुंग नचावे आगल भुलन प्यार । लडबड खडबड कांहेकां खचलावत भार ॥२॥ कहे तुका चलो एका हम जिन्होंके सात । मिलावे तो उसे देना तो ही चढावे हात ॥३॥

मित्रा, सावध राहा — वर आणि खाली दोन्हीकडून घाव बसू शकतात. जो नजर ठेवून राहतो तोच वाचतो, नाहीतर मागचं सगळं लुटलं जातं. खुदाचं प्रेम हवं रे बाबा, खुदाचंच नामस्मरण हवं. उगीच उड्या मारत, डोंगर चढत, खोट्या प्रेमात भुलून नाचू नका; उगीच धडपड-गडबड करून व्यर्थ ओझं वाढवू नका. तुकाराम म्हणतात, चला, एकाच वाटेने जाऊ, ज्यांच्यासोबत आम्ही आहोत त्यांच्यासोबतच; जो खरा मिळेल त्यालाच शरण जा, तोच खरा हात वर करून स्वीकारेल. (टीप: हा अभंग हिंदुस्थानी-मिश्र बोलीत असून ओसीआर बरेच अस्पष्ट आहे, अर्थ ढोबळ आहे.)