सब संबाल भ्याने लौंढे खडा केऊं गुंग । मदिरथी मता हुवा भुलि पाडी भंग ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपसकुं संबाल आपसकुं संबाल । मुंढे खुब राख ताल । मुथिवोहि बोला नहीं तो करूंगा हाल ॥१॥ आवलका तो पीछें नहीं मुदल बिसर जाय । फिरते नहीं लाज रंडी गधे गोते खाय ॥२॥ जिन्हो खातिर इतना होता सो नहीं तुझे बेफाम । उचा जोरो लिया तुंबा तुंबा बुरा काम ॥३॥ निकल जावे चिकल जोरो मुंढे दिलदारी । जबानीकी छोड दे बात फिर एक तारी ॥४॥ कहे तुका फिसल रुका मेरेको दान देख । पकड धका गांडगुडघी मार चलाऊं आलेख ॥५॥

सगळ्यांनो सावध राहा, भीतीने गोंधळून जागच्या जागी थांबू नका. दारूसारख्या मोहात नशा चढून भ्रमात पडू नका, त्यामुळे तुमचा घातच होईल. स्वतःला सावर, स्वतःला सावर — साधका, नीट ताल राख. मूळ गोष्ट बोल, नाहीतर मी तुझी अवस्था वाईट करीन. आधीचं जर विसरलास, तर मुळापासूनच विसरशील; मागे-पुढे न होता लाज सोडून वेड्यासारखा गोते खाशील. ज्याच्यासाठी इतकं करायचं होतं, त्याच्याशी अजून प्रामाणिक झाला नाहीस; उगीच मोठा तोरा मिरवणं हे वाईट काम आहे. साधका, चिखलातून बाहेर पड, मनाची तळमळ सोड; उगीच वल्गना सोडून एका खऱ्या ध्येयाकडे वळ. तुकाराम म्हणतात, घसरू नकोस, थांब — माझं हे दान बघ; नाहीतर धक्का देऊन, गुडघे टेकवून, चांगलाच मार देईन असा हिशोब मी मांडतो आहे. (टीप: हिंदुस्थानी-मिश्र बोलीमुळे व ओसीआरमुळे अर्थ ढोबळच आहे, तपशील अनिश्चित.)