आवल नाम आह्ला बडा लेते भुल न जाये । इलाम त्याकालजमुपरताही तुंब बजाये ॥१॥ आहल्ला एक तुं नवी एक तुं ॥१॥ काटतें सिर पावो हात नहीं जीव उराये । आगले देखे पिछले बुझे । आपे हजुर आयें ॥२॥ सब सबरी नचाव म्याने । खडा आपनी सात । हात पावो रखते जबाब । नहीं आगली बात ॥३॥ सुनो भाई बजार नहीं । सब हि निरचे लाव । नन्हा बडा नहीं कोये एक ठोर मिलाव ॥४॥ एक तार नहीं प्यार । जीवतनकी आस । कहे तुका सो हि मुंढा । राखलिये पायेनपास ॥५॥

सर्वात आधी अल्लाहचं मोठं नाव घे, ते कधी विसरू नकोस; याच वेळेपुरता नाही, तर सतत त्याचाच नगारा वाजवत राहा. अल्लाह एकच आहे, तूही एकच आहेस, त्याच्याशी एकरूप हो. डोकं कापलं गेलं, हातपाय राहिले नाहीत तरी जीव तसाच उरतो; पुढचं बघ, मागचं विसर, स्वतःच हजर हो. मी सगळ्या सहनशीलतेला पणाला लावलं, स्वतःच्या हिमतीवर उभा राहिलो; हात-पाय जबाब देत असतात, त्यापलीकडे काही बोलणं उरत नाही. ऐक बंधु, हा काही बाजार नाही, सगळं नीट पारखून घे; इथे लहान-मोठा असा भेद नाही, एकाच ठिकाणी सगळे मिळतात. जर मनापासून प्रेम नसेल, तर नुसतीच जगण्याची आस उरते. तुकाराम म्हणतात, तोच खरा साधक आहे जो देवाच्या पायाशी राहतो. (टीप: हिंदुस्थानी-मिश्र बोली व ओसीआरमुळे अर्थ ढोबळच आहे.)