तम भज्याय ते बुरा जिकीर ते करे । सीर काटे ऊर कुटे ताहां सब डरे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ताहां एक तुही ताहां एक तु ही । ताहां एक तु ही रे बाबा हमें तुहों नहीं ॥१॥ दिदार देखो भुले नहीं किशे पछाने कोये । सचा नहीं पकडुं सके झुटा झुटे रोये ॥२॥ किसे कहे मेरा किन्हे सात लिया भास । नहीं मेलो मिळे जीवना झुटा किया नास ॥३॥ सुनो भाई केसा तो ही । होय तैसा होय । बाट खाना आल्ला कहना एकबारांतो ही ॥४॥ भला लिया भेक मुंढे । आपना नफा देख । कहे तुका सो ही संका । हाक आल्लाएक ॥५॥

जे भजन करत नाहीत ते वाईटच, पण जे खरं नामस्मरण करतात, त्यांना डोकं कापलं गेलं, छाती फोडली गेली तरी भीती उरत नाही. तिथे एकच तू आहेस, तिथे एकच तू आहेस, बाबा — तिथे आम्ही वेगळे उरतच नाही. दर्शन घेतल्यावर भ्रम राहत नाही, पण कुणी कुणाला खरं ओळखत नाही; खरा शोधता येत नाही, आणि खोटा उगीच रडत राहतो. कुणी 'हे माझं' म्हणतो, कुणी 'हा माझा सोबती' असा भास धरतो; पण खरा मेळ लागत नाही आणि आयुष्य खोट्यातच वाया जातं. ऐक बंधु, जसा तू आहेस तसाच तुला व्हायचं आहे; वाटेत चालताना एकदाच मनापासून 'अल्लाह' म्हण. साधका, चांगला वेष घेतलास तर आपला फायदा बघ. तुकाराम म्हणतात, हीच खरी शंका आहे — एका अल्लाहलाच हाक मार. (टीप: हिंदुस्थानी-मिश्र बोली व ओसीआरमुळे अर्थ ढोबळच आहे.)