ब्रह्मादिक जया लाभासि ठेंगणे । वळिये आह्मी भले शरणागत ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ कामनेच्या त्यागें भजनाचा लाभ । जाला पद्मनाभ सेवाक्र्णी ॥ ध्रु. ॥ कामधेनूचिया क्षीरा पार नाहीं । इच्छेचिये बाही वरुपावें ॥ २ ॥ बैसलिये ठायीं लागलें भरतें । त्रिपुटीवरतें भेदी ऐसें ॥ ३ ॥ हरि नाहीं आह्मां विष्णुदासां जगीं । नारायण अंगीं विसावला ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे बहु लाटे हें भोजन । नाहीं रिता कोण राहत राहों ॥ ५ ॥

ब्रह्मादिकांनाही जो लाभ मिळवायला अवघड जातो, तो आम्हा शरणागतांना मात्र सहज मिळाला आहे. इच्छांचा त्याग केला की भक्तीचं फळ मिळतं - अगदी पद्मनाभही भक्ताच्या सेवेला तयार होतो. कामधेनूच्या दुधाला काही सीमाच नाही - जेवढी इच्छा असेल तेवढं ओढून घ्यावं. जिथे बसाल तिथेच भरतं येतं, आणि ते ज्ञाता-ज्ञान-ज्ञेय या त्रिपुटीच्याही पलीकडे घेऊन जातं. आम्हा विष्णुभक्तांना या जगात हरी वेगळा उरलेलाच नाही - नारायण आमच्यातच येऊन विसावला आहे. तुकाराम म्हणतात, हे भोजन इतकं विपुल आहे, की इथे कुणीच उपाशी राहत नाही.