अल्ला देवे अल्ला दिलावे अल्ला दारु अल्ला खिलावे । अल्ला वगर नही कोये अल्ला करे सो हि होये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मर्द होये वो खडा फीर नामर्दकुं नहीं धीर । आपने दिलकुं करना खुसी तीन दामकी क्या खुमासी ॥१॥ सब रसोंका किया मार । भजनगोली एक हि सार । इमान तो सब ही सखा । थोडी तो भी लेकर ज्या ॥२॥ जिन्हो पास नीत सोये । वो हि वसकर तिरोवे । सांतो पांचो मार चलावे । उतार सो पीछे खावे ॥३॥ सब ज्वानी निकल जावे । पीछे गधडा मटी खावे । गांवढाळ सो क्या लेवे । हगवनि भरी नहि धोवे ॥४॥ मेरी दारु जिन्हें खाया । दिदार दरगां सो हि पाया । तल्हे मुंढी घाल जावे । बिंगारी सोवे क्या लेवे ॥५॥ बजारका बुझे भाव । वो हि पुसता आवे ठाव । फुकट बाटु कहे तुका । लेवे सोहि लें हिसखा ॥६॥

अल्लाहच देतो, अल्लाहच मिळवून देतो, अल्लाहच औषध आहे, अल्लाहच खाऊ घालतो; अल्लाहशिवाय कुणीच नाही, अल्लाह करतो तेच होतं. जो खरा धाडसी असतो तोच उभा राहतो, भित्र्याला धीर नसतो. आपलं मन खरोखर आनंदी करायचं आहे, त्यापुढे थोड्याशा पैशाची किंमत ती काय! सगळ्या रसांना मागे टाकून, भजनाची एकच गोळी खरी औषध आहे. इमान (श्रद्धा) हाच खरा सोबती आहे, थोडं जरी असलं तरी तेच घेऊन पुढे जा. जे नित्य त्याच्याजवळ असतात, तेच खरं वसून राहतात, तरून जातात; बाकीचे मार खात राहतात आणि नंतर पश्चात्ताप करतात. सगळं तारुण्य असंच निघून जातं, मग म्हातारपणी हतबल व्हावं लागतं; अशा गावंढळ स्वभावाने काय मिळणार, घाणीने भरलेलं मनही धुतलं जात नाही. माझं हे औषध ज्यांनी घेतलं, त्यांनाच खऱ्या दरबाराचं दर्शन झालं; बाकीचे खालच्या मानेने जातात, आळशी माणसाला काय मिळणार? बाजाराचा खरा भाव जो ओळखतो, तोच खरी किंमत विचारत योग्य ठिकाणी पोचतो. तुकाराम म्हणतात, हे मी फुकट वाटतो आहे — ज्याला घ्यायचं आहे त्याने घ्यावं, हाच खरा हिशोब. (टीप: हिंदुस्थानी-मिश्र बोली व ओसीआरमुळे काही ठिकाणी अर्थ ढोबळच आहे.)