राजस सुंदर बाळा । पाहों आलिया सकळा वो । बिंबीं बिंबोनि ठेली माझी परब्रह्म वेल्हाळा वो । कोटि रविशशि माझी । परब्रह्म वेल्हाळा वो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ राजस विठाबाई । माझें ध्यान तुझे पायीं वो । त्यजुनिया चौघींसी । लावी आपुलिये सोई वो ॥१॥ सकुमार साजिरी । केसीं पाउलें गोजिरीं वो । कंठीं तुळसीमाळा । उभी भीवरेच्या तिरीं वो । दंत हिरया ज्योति । शंखचक्र मिरवे करीं वो ॥२॥ निर्गुण निराकार । वेदां न कळे चि आकार वो । शेषादिक श्रमले । श्रुती न कळे तुझा पार वो । उभारोनि वाहे । भक्तां देत अभयकर वो ॥३॥ येउनि पंढरपुरा । अवतरली सारंगधरा वो । देखोनि भक्ति भाव । वोरसली अमृतधारा वो । देउनि प्रेमपान्हा । तुकया स्वामीने किंकरा वो ॥४॥

राजस, सुंदर बाळ पाहायला सगळ्याजणी आल्या आहेत. आरशातल्या प्रतिबिंबासारखी माझी परब्रह्म-रूप देवी ठसून राहिली आहे; कोट्यवधी सूर्य-चंद्रांसारखी तेजस्वी अशी ही माझी परब्रह्मस्वरूप देवी आहे. राजस विठाबाई, माझं मन तुझ्याच पायी लागलं आहे; इतर सगळ्यांना सोडून तू आपल्याच भक्ताला जवळ करतेस. सुकुमार आणि सुंदर, केसांत गुंफलेली गोजिरवाणी पावलं, गळ्यात तुळशीची माळ, चंद्रभागेच्या तीरावर उभी आहेस; दातांत हिऱ्यासारखी चमक आहे, हातांत शंख-चक्र मिरवत आहेस. तू निर्गुण-निराकार आहेस, वेदांनाही तुझं खरं रूप कळत नाही; शेषासारखे मोठमोठे श्रमले, श्रुतींनाही तुझा अंत कळत नाही; तरीही हात उभारून भक्तांना अभयदान देतेस. पंढरपुरात येऊन तू सारंगधराच्या रूपात अवतरलीस; भक्तीभाव पाहून अमृताची धार वाहू लागली; प्रेमाचा पान्हा देऊन तुकारामांच्या स्वामीने आपल्या सेवकाला जवळ केलं.