सुदिन सुवेळ । तुझा मांडिला गोंधळ वो । पंच प्राण दिवटे । दोनी नेत्रांचे हिलाल वो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पंढरपुरनिवासे । तुझे रंगीं नाचत असें वो । नवस पुरवीं माझा । मनिची जाणोनियां इच्छा वो ॥१॥ मांडिला देव्हारा । तुझा त्रिभुवनामाझारी वो । चौक साधियेला । नाभिकळस ठेविला वरी वो ॥२॥ बैसली देवता । पुढें वैष्णवांचें गाणें वो । उद्गारें गर्जती । कंठीं तुळसीचीं दर्शनें वो ॥३॥ स्वानंदाचे ताटीं । धूप दीप पंचारती वो । ओवाळिली माता । विठाबाई पंचभूतीं वो ॥४॥ तुझें तुज पावलें । माझा नवस पुरवीं आतां वो । तुका ह्मणे राखें । आपुलिया शरणागता वो ॥५॥

शुभ दिवस, शुभ वेळ आहे, तुझा गोंधळ मांडला आहे; पाच प्राण हेच दिवटे आहेत, दोन्ही डोळे हेच पणत्या आहेत. पंढरपुरात राहणाऱ्या देवी, तुझ्याच रंगात मी नाचतो आहे; माझ्या मनातली इच्छा जाणून माझा नवस पुरव. तिन्ही लोकांत तुझा देव्हारा मांडला आहे; चौक साधून त्यावर नाभिकळस ठेवला आहे. देवता विराजमान झाली आहे, समोर वैष्णवांचं गाणं सुरू आहे; गळ्यात तुळशीची माळ मिरवत ते जयघोष करत आहेत. स्वानंदाच्या ताटात धूप, दीप, पंचारती आहे; पंचभूतांनी विठाबाई मातेची ओवाळणी केली आहे. तुझं जे तुलाच अर्पण झालं, तेच स्वीकारून आता माझा नवस पूर्ण कर; तुकाराम म्हणतात, आपल्या शरणागताचं रक्षण कर.