ऐक बाई तुज वो कांहीं सांगते शकुन । निजलिया भुर होसी जागें ह्मणउन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मान्य माझें केलें सांगते एका बोलें । न येतां हे भलें कळों कोणा लोकांसि ॥१॥ सांगते गुण जीवीची खुण ऐक माझी मात । बैस एका भावें माझे हातीं दे वो हात ॥२॥ बरवा घरचार तुज सांपडला ठाव । फळ नाहीं पोटीं येथें दिसे खोटा भाव ॥३॥ आहे तुझे हातीं एका नवसाचें फळ । भावा करीं साह्य चहूं अठरांच्या बळें ॥४॥ करीं लागपाठ चित्त वित्त नको पाहों । अखई तो चुडा तुज भोगईल ना हो ॥५॥ कुळींची हे मुळी तुझे लागलीसे देवी । पडिला विसर नेदी फळ नाहीं ठावी ॥६॥ तुका ह्मणे नांद सुखें धरीं आठवण । माझ्या येती कोणी त्यांचा राख बरा मान ॥७॥

ऐक बाई, तुला थोडं शकुन सांगते; झोपेत असलीस तरी जागी हो असं समजून ऐक. माझं सांगणं मान्य कर, मी एका शब्दातच सांगते आहे; हे नीट समजलं नाही तर इतर लोकांना काय कळणार. तुझ्या मनातली खूण, तुझा गुण मी सांगते, माझं बोलणं ऐक; एका भावाने बस, माझ्या हातात तुझा हात दे. तुला चांगलं घर-दार मिळालं आहे, पण पोटी फळ (मूल) नाही — इथे तुझा भाव कुठेतरी खोटा दिसतो आहे. एका नवसाचं फळ तुझ्या हातात आहे; अठरापगड भावांच्या बळावर श्रद्धेने ती गोष्ट साध्य करून घे. सातत्याने प्रयत्न कर, पैशा-अडक्याकडे बघू नकोस; तुझा नवरा शेवटी तुझ्याजवळच राहील, काळजी करू नकोस. तुझ्या कुळाची ही मूळ देवी तुझ्यामागे लागली आहे; तिचा विसर पडला तर फळ मिळणार नाही, हे लक्षात ठेव. तुकाराम म्हणतात, सुखाने नांद, ही आठवण जपून ठेव; माझ्याकडे जे कुणी येतील, त्यांचा नीट मान राख.