आहा रे भाई । प्रथम नमूं तो विनायक । ठेवुनि गुरुचरणीं मस्तक । वदेल प्रसादिक वाणी । हरिहरांचे पवाडे ॥१॥ माझी ऐसी ब्रीदावळी । दासें दासत्वें आगळी । पान्हेरीनें मार्ग मळी । जीवन घ्या रे कापडि हो ॥२॥ जेंया सीतळाहुनि ॥१॥ व्रत करा एकादशी सोमवार । कथा पूजन हरिजागर । पुण्य तें असें गातां नाचतां बहु फार । पुन्हा बोलिला संसार नाहीं नाहीं सत्यत्वें ॥३॥ संग संतांचा करितां बरवा । उत्तमोत्तम कीर्तीचा ठेवा । पंथ तो सुपंथें चालावा । उगवा वासना लिंगाड ॥४॥ तुका चालवितो कावडी । प्रवृत्ति निवृत्ति चोखडी । पुढती पुढती अधिक गोडी । भरुनि कळस भजन आवडी केशवदास नटतसे ॥५॥

अरे बंधुनो, आधी विनायकाला नमस्कार करूया, गुरुचरणी मस्तक ठेवून; तेव्हाच प्रसादिक वाणी उमटेल आणि हरी-हरांचे पराक्रम सांगता येतील. माझी ओळख अशी आहे — भक्तांचा सेवक होण्यातच मोठेपण आहे; पाणपोईने वाट रुळते तसं, वाटसरूंनो, हे जीवनरूपी पाणी घ्या — हे कुठल्याही थंड पाण्यापेक्षा गार आहे. एकादशी-सोमवारचं व्रत करा, कथा-पूजन आणि हरिजागर करा; गाऊन-नाचून जे पुण्य मिळतं ते खूप मोठं असतं; उलट संसारात अडकून राहणं, यात खरं काही तथ्य नाही. संतांची चांगली संगत धरा, हाच उत्तमोत्तम कीर्तीचा ठेवा आहे; चांगल्या मार्गाने चालावं, वासनेचा फास तोडून टाकावा. तुका ही कावड चालवतो आहे — प्रवृत्ती आणि निवृत्ती या दोन्ही शुद्ध बाजू घेऊन; पुढे पुढे याची गोडी अधिकच वाढते, कळस भरून भजनाच्या आवडीने केशवदास (परमेश्वर) नटून राहतो.