आहा आहा रे भाई । हें अन्नदानाचें सत्र । पव्हे घातली सर्वत्र । पंथीं अवघे पंथ मात्र । इच्छाभोजनाचें आर्त पुरवावया ॥१॥ यावें तेणें घ्यावें । न सरेसें केलें सदाशिवें । पात्र शुद्ध पाहिजे बरवें । मंगळभावें सकळ हरि ह्मणा रे ॥२॥ नव्हे हें कांहीं मोकळें । साक्षी चौघांचिया वेगळें । नेदी नाचों मताचिया बळें । अणु अणोरणीया आगळें । महदि महदा साक्षित्वें हरि ह्मणा रे ॥३॥ हें हरिनामाची आंबिली । जगा पोटभरी केली । विश्रांति कल्पतरूची साउली । सकळां वर्णा सेवितां भली । ह्मणा हर हर महादेव ॥४॥ तुका हरिदास तराळ । अवघे हाकारी सकळ । या रे वंदूं शिखरातळ । चैत्रमास पर्वकाळ महादेवदर्शने ॥५॥

अरे बंधुनो, हे अन्नदानाचं सत्र आहे; सगळीकडे पाणपोई घातली आहे, वाटसरूंच्या हवी तशा भोजनाची इच्छा पुरी करण्यासाठी. जो कुणी येईल त्याने घ्यावं, सदाशिवाने यात काही कमी ठेवलेली नाही; फक्त पात्र शुद्ध आणि मंगल भावाचं हवं — सगळ्यांनी 'हरी' म्हणा. हे काही उघड्यावरचं मोकळं दान नाही, चार साक्षीदारांशिवाय हे होत नाही; कुणाला आपल्या मताच्या बळावर उगीच नाचू देत नाही; अणूहूनही सूक्ष्म आणि महतीहूनही महान अशा त्या साक्षीरूप परमेश्वराचं नाव घेत 'हरी' म्हणा. ही हरिनामाची आंबील (पेज) आहे, जिने जगाचं पोट भरलं आहे; ही कल्पतरूच्या सावलीसारखी विश्रांती आहे, सगळ्या वर्णांनी घेतली तरी ती चांगलीच लागते — 'हर हर महादेव' म्हणा. तुका हरिदास म्हणून सगळ्यांना हाक मारतो आहे; चला, चैत्र महिन्याच्या पर्वकाळी महादेवाच्या दर्शनासाठी शिखराच्या पायथ्याशी वंदन करू.