आहा रे भाई । नमो उदासीन जाले देहभावा । आळविती देवा तया नमो ॥१॥ नमो तीर्थपंथें चालती तयांसी । येती त्यांसी बोळविती त्यां नमो ॥२॥ नमो तयां संतवचनीं विश्वास । नमो भावें दास्य गुरुचें त्यां ॥३॥ नमो तया मातापित्यांचें पाळण । नमो त्या वचन सत्य वदे ॥४॥ नमो तया जाणे आणिकाचें सुखदुःख । राखे तान भुक तया नमो ॥५॥ परोपकारी नमो पुण्यवंता । नमो त्या दमित्या इंद्रियांसि ॥६॥ तुका ह्मणे नमो हरिचिया दासा । तेथें सर्व इच्छा पुरलीसे ॥७॥

अरे बंधुनो, जे देहभावाबद्दल उदासीन झाले आहेत त्यांना नमस्कार; जे देवाचा धावा करतात त्यांना नमस्कार. जे तीर्थयात्रेच्या वाटेने चालतात त्यांना नमस्कार; जे येणाऱ्यांना निरोप देतात, त्यांनाही नमस्कार. ज्यांचा संतवचनांवर पूर्ण विश्वास आहे त्यांना नमस्कार; जे मनोभावे गुरुची सेवा करतात त्यांना नमस्कार. जे आई-वडिलांचं पालनपोषण करतात त्यांना नमस्कार; जे नेहमी खरं बोलतात त्यांना नमस्कार. जे दुसऱ्याचं सुख-दुःख समजून घेतात त्यांना नमस्कार; जे दुसऱ्याची तहान-भूक भागवतात त्यांना नमस्कार. परोपकारी आणि पुण्यवान माणसांना नमस्कार; ज्यांनी आपल्या इंद्रियांना ताब्यात ठेवलं आहे त्यांना नमस्कार. तुकाराम म्हणतात, हरीच्या दासांना नमस्कार — त्यांची सगळी इच्छा तिथेच पूर्ण झालेली असते.