दुजें खंडे तरी । उरला तो अवघा हरि ॥ आपणाबाहेरी । न लगे ठाव धुंडावा ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ इतुलें जाणावया जाणा । कोंडे तरी मर्ने मना ॥ पारधीच्या खुणा । जाणतें चि साधावे ॥ ध्रु. ॥ देह आधीं काय खरा । देहसंबंधपसारा ॥ बुजगावणे चोरा । रक्षणसें भासतें ॥ २ ॥ तुका करी जागा । नको वासपूं वाउगा ॥ आहेसि तूं आगा । अंगीं डोळे उघडी ॥ ३ ॥

दुजेपणा जर मोडला, तर उरतो तो फक्त हरीच; स्वतःच्या बाहेर शोधायला वेगळी जागाच उरत नाही. एवढं कळलं तरी पुरे - एकदा हे समजलं की मन आपोआप शांत होतं, जसं शिकाऱ्याला एकदा खुणा कळल्या की तेवढ्याच अनुसरून चालावं लागतं. हा देह तरी खरा कुठे आहे? हा तर फक्त देहाच्या नात्यांचा एक पसारा आहे. चोरांना घाबरवण्यासाठी उभं केलेलं बुजगावणं जसं नुसतंच राखणदार भासतं, तसाच हा देह आहे. तुकाराम जागं करत म्हणतात - उगीच व्यर्थ काळजी वाहू नकोस. तू स्वतःच ते परब्रह्म आहेस - डोळे उघडून आतच बघ.