आहा रे भाई । तयावरी माझी ब्रीदावळी । भ्रष्ट ये कळी क्रियाहीन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ थुंका थुंका रे त्याच्या तोंडावरी । वाणिली ते थोरी दवडा वांयां बाहेरी ॥१॥ बाइळेचा दास पित्रांस उदास । भीक भिकाऱ्यास नये दारा ॥२॥ विद्याबळें वाद सांगोनियां छळी । आणिकांसि फळी मांडोनियां ॥३॥ गांविंचिया देवा नाहीं दंडवत । ब्राह्मण अतीत घडे चि ना ॥४॥ सदा सर्वकाळ करितो चि निंदा । स्वप्नीं ही गोविंदा आठवीना ॥५॥ खासेमध्यें धन पोटासि बंधन । नेणें ऐसा दानधर्म कांहीं ॥६॥ तुका ह्मणे नटे दावुनियां सोंग । लवों नेदी अंग भक्तिभावें ॥७॥

अरे बंधुनो, माझी खरी ओळख अशा माणसाच्या विरोधात आहे — या कलियुगात जो भ्रष्ट आणि कर्महीन झाला आहे. अशा माणसाच्या तोंडावर थुंका, थुंका; त्याची मिरवलेली थोरवी बाहेर हाकलून द्या. जो बायकोचा दास आहे पण आई-वडिलांबद्दल उदासीन आहे, जो भिकाऱ्याला भीकही देत नाही आणि दारातून हाकलतो. जो आपल्या विद्येच्या जोरावर उगीच वाद घालून इतरांना छळतो, इतरांशी उगीच भांडण उकरून काढतो. जो गावातल्या देवालाही नमस्कार घालत नाही, ब्राह्मण किंवा अतिथी यांचा आदरही करत नाही. जो सदासर्वकाळ फक्त निंदाच करत राहतो, स्वप्नातही गोविंदाची आठवण करत नाही. जो स्वतःच्या खाजगी संपत्तीतच अडकून राहतो, दानधर्म काय असतो हेच त्याला माहीत नाही. तुकाराम म्हणतात, असा माणूस नुसतं सोंग दाखवत नटतो, पण भक्तिभावाने कधी नमतच नाही.