वेसन गेलें निष्काम जालें नर नव्हे नारी । आपल्या तुटी पारख्या भेटी सौरियांचे फेरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ त्याचा वेध लागला छंद हरि गोविंद वेळोवेळां । आपुलेमागें हासत रागें सावलें घालिती गळां ॥२॥ जन वेषा भीतें तोंडा आमुच्या भांडपणा । कर कटीं भीमा तटीं पंढरीचा राणा ॥३॥ वेगळ्या याति पडिलों खंतीं अवघ्या एका भावें । टाकियेली चाड देहभाव जीवें शिवें ॥४॥ सकळांमधीं आगळी बुद्धि तिची करूं सेवा, वाय तुंबामूढासवें भक्ती नाचों भावा ॥५॥ ह्मणे तुका टाक रुका नाचों निर्लज्जा । बहु जालें सुख काम चुकलो या काजा ॥६॥

आता संसाराचा लगाम सुटला, मन निरिच्छ झालं, ना मी धड पुरुष उरले ना स्त्री; आपल्या माणसांपासून तुटून वेगळ्यांना भेटतेय, जणू एका फेऱ्यात सापडलेय ॥१॥ धृ.॥ मला हरि-गोविंदाचाच सतत ध्यास लागलाय. माझ्यामागे लोक हसतात, रागावून नावं ठेवतात ॥२॥ लोकांच्या नजरेला, आमच्या भांडखोर स्वभावाला मी भीत नाही; भीमा नदीच्या काठी कमरेवर हात ठेवून उभा असलेला पंढरीचा राजा हाच माझा आधार आहे ॥३॥ इतरांपेक्षा वेगळ्या स्थितीत सापडून मी खंतावले, पण एका भावानंच देहाचा आणि जिवाचा अभिमान सोडून दिला ॥४॥ या सगळ्यांत जी बुद्धी वेगळी व श्रेष्ठ आहे तिचीच सेवा करू; अडाणी-मूर्खांबरोबर व्यर्थ वेळ न घालवता निष्ठेने भक्तीत नाचू ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, पैशाचा मोह टाकून निर्लज्जपणे भक्तीत नाचेन; एवढं सुख मिळालं की संसाराची चिंताच मिटली ॥६॥ (टीप: हा अभंग व पुढील काही अभंग विशेष रूपकात्मक व दुर्मीळ शब्दप्रयोगांनी युक्त असल्याने अर्थ काहीसा अनिश्चित आहे.)