आणिकां उपदेशूं नेणें नाचों आपण । मुंढा वांयां मारगेली वांयां हांसे जन ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तैसा नव्हे चाळा आवरीं मन डोळा । पुढिलांच्या कळा कवतुक जाणोनी ॥२॥ बाहिरल्या वेषें आंत जसें तसें । झाकले तों बरें पोट भरे तेणें मिसें ॥३॥ तुका ह्मणे केला तरी करीं शुद्ध भाव । नाहीं तरी जासी वांयां हि ना तुज ठाव ॥४॥

इतरांना उपदेश करणं मला माहीत नाही, मी माझ्यापुरतं नाचते; उगीच का ही वेडी उगीच फिरतेय, उगीच लोक हसतायत, असं वाटेल ॥१॥ धृ.॥ पण तसा हा खेळ नाही, डोळ्यांनी मन आवरून धरा, पुढच्या परमेश्वराच्या लीला ओळखून त्यांची गंमत जाणून घ्या ॥२॥ बाहेरचा वेष आत जसाच्या तसा नसतो; झाकलेलं बरं, कारण त्या निमित्तानंच पोट भरतं ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, काही करायचंच असेल तर मनापासून शुद्ध भावानं करा; नाहीतर उगीच जाल आणि तुम्हांला कुठेच आसरा मिळणार नाही ॥४॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)