मोकळी गुंते रिती कुंथे नाहीं भार दावें । धेडवाडा बैसली खोडा घेतली आपुल्या भावे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐका बाई लाज नाहीं आणिकां त्या गरतीची । समाधानीं उंच स्थानीं जाणे सेवा पतीची ॥२॥ न बोलतां करी चिंता न मारितां पळे । दादला सेज नावडे निजे जगझोडीचे चाळे ॥३॥ देखत आंध बहिर कानीं बोल बोलतां मुकें । तुका ह्मणे पतन सोयरीं ऐसीं जालीं एके ॥४॥

जिचा गुंता मोकळा झालाय, जी रिकामी असूनही कण्हतेय, जिच्यावर कसलंच ओझं दिसत नाही; ती हलक्या वस्तीत जाऊन बसली, स्वतःच्याच मर्जीनं जोखडात अडकली ॥१॥ धृ.॥ ऐका बाई, हिला दुसऱ्या कोणा सुस्वभावी बाईसारखी लाज-मर्यादा उरली नाही; चांगल्या घरातली बाई तर समाधानानं, उच्च स्थानी राहून पतीची सेवा जाणते ॥२॥ न बोलताच काळजी करते, कोणी मारलं नाही तरी पळते; नवऱ्याची शय्या तिला आवडत नाही, ती उलट उनाड चाळ्यांतच रमते ॥३॥ डोळे असून आंधळी, कान असून बहिरी, तोंड असून मुकी अशी ही झालीय; तुकाराम म्हणतात, अशा एकीचं पतन असं नात्यांतच झालं ॥४॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)