सातें चला काजळ घाला तेल फणी करा । दिवाणदारीं बैसळे पारीं नाचो फेर धरा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ या साहेबाचें जालें देणें वेळोवेळां न लगे येणें । आतां हाटीं काश्यासाठीं हिंडो पाटी दुकानें ॥२॥ अवघ्या जणी मुंढा धणी नाचों एके घाई । सरसावले सुख कैसा चाळा एके ठायीं ॥३॥ तुका ह्मणे वोळगों एका तोड चिंता माया । देऊं उद्गार आतां जाऊं मुळींचिया ठाया ॥४॥

चला सगळ्याजणी, काजळ घाला, तेल लावून केस विंचरा; देवाच्या दरबारात बसून फेर धरून नाचूया ॥१॥ धृ.॥ या साहेबाचं देणंघेणं आता एकदाच पुरं झालंय, वारंवार इकडे यायची गरज उरली नाही; आता कशासाठी बाजारात, दुकानांतून हिंडत बसायचं? ॥२॥ सगळ्याजणी मिळून एकाच धन्याच्या भक्त होऊन एकदम नाचूया; बघा कसं एका जागी सगळं सुख एकवटलंय ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, एका देवाचीच सेवा करू, चिंता-मोह तोडून टाकू; आता निरोप देऊन आपल्या मूळ स्वरूपाकडे जाऊ ॥४॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)