सौरी सुर जालें दूर डौर घेतला हातीं । माया मोह सांडवळलें तिही लोकीं जालें सरती ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ चाळ विठाबाई अवघी पांज देई । न धरीं गुज कांहीं वाळवंटीं सांपडतां ॥२॥ हिंडोनि चौऱ्याऐशी घरें आलें तुझ्या दारा । एक्या रुक्यासाठीं आंचवलें संसारा ॥३॥ लाज मेली शंका गेली नाचों महाद्वारीं । भ्रांति सावळे फिटोनि गेलें आतां कैची उरी ॥४॥ जालें भांडी जगा सांडी नाहीं भीड चाड । घालीन चरणीं मिठी पुरविन जीविंचें तें कोड ॥५॥ तुका म्हणे रुका करी संसारतुटी । आतां तुझ्या आह्यां कैसी जाली जीवे साटीं ॥६॥

संसाराची ओढ दूर झाली, हातात डफ घेतला; माया-मोह सोडून दिला, तिन्ही लोकांतून माझी सुटका झाली ॥१॥ धृ.॥ चल विठाबाई, आता सगळं काही दे; कीर्तनाच्या वाळवंटात सापडलं की काही लपवून ठेवू नकोस ॥२॥ चौऱ्याऐंशी लाख योनींतून हिंडत हिंडत मी तुझ्या दारी आलो; एका पैशासाठी या भक्तीसाठी संसाराचा त्याग केला ॥३॥ लाज संपली, शंका गेली, आता महाद्वारात नाचेन; भ्रम-मोहाची सावली मिटून गेली, आता काय बाकी उरलंय? ॥४॥ जगाशी भांडण झालं, जगाचा त्याग झाला, आता कसलीच भीड-लाज उरली नाही; तुझ्या चरणांना मिठी मारीन आणि माझ्या जिवाची इच्छा पुरी करीन ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, पैशानं संसाराचा संबंध तोडला; आता तुझं आणि माझं नातं जिवाभावाचं कसं जुळलं आहे! ॥६॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)