सम सपाट वेसनकाट निःसंग जालें सौरी । कुडपीयेला देशा आतां येऊं नेदीं दुसरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ गाऊं रघुरामा हें चि उरलें आह्यां । नाहीं जीवतमा वित्तगोतासहित ॥२॥ ठाव जाला रिता झाकुनि काय आतां । कोणासवें लाज कोण दुजा पाहता ॥३॥ सौरीयांचा संग आह्यां दुरावलें जग । भिन्न जालें सुख भाव पालटला रंग ॥४॥ लाज भय झणी नाहीं तजियेलीं दोन्ही । फिराविला वेष नव्हो कोणाचीं च कोणी ॥५॥ तुका ह्मणे हा आह्यां वेष दिला जेणें । जनाप्रचित सवें असों एकपणें ॥६॥

आता सगळं सम-सपाट झालंय, संसाराचा लगाम तुटून मी पूर्ण निःसंग झाले; या जगात आता दुसरं कुणी येऊ देणार नाही ॥१॥ धृ.॥ आता फक्त रघुरामाचंच नाव गाऊ, एवढंच आमच्यापाशी उरलंय; जीव, धन आणि नातीगोती यांतलं आता काहीच उरलेलं नाही ॥२॥ मनातली जागा रिकामी झाली, आता काय झाकून ठेवायचं? कुणासमोर लाज बाळगायची, कोणाकडे बघत बसायचं? ॥३॥ अशा साधकांच्या संगतीमुळे आमचं जगापासून अंतर पडलं; सुखाचं स्वरूपच बदललं, मनाचा रंगच पालटला ॥४॥ लाज आणि भय दोन्ही सोडून दिली; हा वेष आता कुणाचाच कुणासाठी राहिला नाही ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, हा वेष आम्हांला ज्यानं दिला, त्याच्यासोबतच लोकांसमोर एकरूप होऊन राहू ॥६॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)